Ապագան, որն այդպես էլ չի գալիս
Արցախի էթնիկ զտումից երեք տարի անց արցախցիների կյանքում անսովորն աստիճանաբար դարձել է կյանքի սովորական մասը։ Տեղահանությունից հետո նոր բնակավայրերում տուն, աշխատանք ու նոր կյանք կառուցելու փորձերը զուգահեռվում են կորստի, չավարտվող վշտի, հիշողությունների, հայրենիք վերադառնալու սպասման և ապագայի անորոշության հետ։ Սիրանուշ Սարգսյանն անդրադառնում է անցյալի հիշողությունների և այդպես էլ չեկող ապագայի միջև ապրող իր ու հայրենակիցների ողբերգությանը։


